éénTeam éénDoel's profileéén TEAM, één DOELPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Dag 14: Activiteit sloppenwijk. Prachtige afsluiting van de reis!Middag
Vandaag hebben wij een sloppenwijk bezocht. We gingen er heen om een sportactiviteit te houden, maar bij aankomst zagen we dat de mensen hun dingen al hadden klaargezet. Ik vond het erg apart. We hoefden zelf alleen onze vlaggen op te hangen en that's it. Ik voelde me warm van binnen, omdat we zo hartelijk werden ontvangen. Kinderen in alle leeftijden, die stonden te poppelen om met ons te komen sporten en spelen. Kinderen die bijvoorbeeld nog nooit een badmintonnet hadden gezien, maar waar ze vandaag mee zullen gaan spelen. Hetzelfde gold ook voor een hoepel en de bellenblazers. Het is fijn om hier te zijn en te zien wat voor een positieve bijdrage we leveren aan ons vaderland. Kinderen lachen, schreeuwen, tonen emoties tijdens het voetbal. Want ja, ze willen allemaal graag laten zien dat ze de beste zijn. Kinderen die ook voor het eerst in hun leven twister spelen. Overal was gezelligheid, hapjes, drinken noem maar op.
Toen we eenmaal zouden wegrijden renden de kinderen nog lang met de bus mee en zwaaien tot ze we ze niet meer konden zien. Het is echt bijzonder hoe mensen dingen accepteren die zij nog nooit hebben gezien noch hebben gehad in hun leven. Het is echt anders dan in Amsterdam waar de kinderen gewend zijn aan alles haast niets als iets nieuws zien. Ik hoop dat onze partnerschap het overneemt en het zo doet als 1team1doel. Want zij hebben gezien en geproefd dat onze werkwijze toch het meeste de kinderen aanspreekt...........
Dit was de laatste activiteit die op onze planning stond. Morgen zijn we vrij en gaan we nog de laatste souvenirs inkopen voor de familieleden en vrienden in Nederland. En overmorgen vertrekken we alweer naar Nederland. Ik wil bij deze nog onze partnerschap in Marokko, Xplore, Streetwise, Oportuna, Sciandri en Mex-it bedanken voor deze kans die ze ons hebben gegeven. Het is voor mij de mooiste ervaring die ik tot nu toe heb gehad. En ik zal me weer als eerste aanmelden voor een volgende reis. Voor de mensen die dit lezen, wat ik jullie wil meegeven is: wees blij met wat je hebt en heb geduld met wat je nog niet hebt, want er zijn mensen in deze wereld die het veel minder goed hebben en toch hamdoelilah blij zijn! En waarom? Omdat ze gezond zijn en hun geloof hebben. En geloof mij dat kan niemand van hun afpakken ongeacht wie jij ook maar bent. Wat ik het meeste heb geleerd van deze reis is het tonen van meer respect voor de medemens 'onder' je en diegenen ook helpen in plaats naar 'boven' te kijken om te zien hoe je 'hoger' kan komen in het leven. Dank jullie wel, a salem waleikum Dag 12: Bezoek aan 'Ministerie des Handicap' incl. sportactiviteitOchtend
Op de dagplanning staat vandaag dat we een bezoek gaan brengen bij het Ministerie van Handicaps in Rabat. Wij kwamen binnen en werden meteen geconfronteerd met mensen die bepaalde ledematen misten. De een miste een been en een ander weer een arm. Er liepen ook mensen die een handicap hadden waardoor ze niet meer recht konden lopen. Sommigen konden helemaal niet lopen en zaten ook dan in een rolstoel. We kregen een rondleiding van de directeur van de instelling. Hij legde ons uit dat mensen met een handicap niet konden werken en als zij niet konden werken zij ook dus helmaal geen geld hebben. En daardoor bestaat deze instelling. Zij geven uitkeringen aan mensen die door hun handicap niet kunnen werken. Het varieert van lichte tot zeer zware handicaps. De instelling is net een soort arbo-dienst, maar dan voor mensen met een levenslange handicap. De mensen krijgen een redelijk bedrag waarmee zij hun voedsel en vaste lasten mee kunnen betalen. Dus er is geen geld voor luxe dingen. Ik denk bij mezelf dat het in Rabat goed geregeld is, maar vraag me af of dat ook zo is in de rest van Marokko. Want je ziet toch ieder jaar mensen met een handicap op straat bedelen en dan vraag ik me af waarom die mensen dan niet worden geholpen. Maar ook dat is een vraag om goed over na te denken. Vlak voor wij vertrokken hebben we een leuke groepsfoto gemaakt en een bal overhandigt met alle handtekeningen van de deelnemers van 1team1doel.
Middag
We hebben onze partnerschap gesproken en vandaag staat er een leuke sportactiviteit vast die wij gaan geven op het terrein van Espace el Hayat. Het is een groot terrein met veel zand op de grond. Dat kun je wel vaker verwachten in Marokko. Er waren tussen de 40 en 80 kinderen. We pakten onze tassen met materialen en deden onze ding. De meiden gingen uiteraard met de kleine kinderen aan de gang. Abdel ging samen met de jongens aan de slag met de oudere kinderen. Zij hebben met hen gevoetbald. Mohammed Rahou ging aan de slag met de oudste kinderen, zeg maar onze leeftijd, en hield daarmee een hooghoudwedstrijd. Het was erg gezellig en de jongeren waren erg open, relaxed en spontaan. Ik denk dat dit de eerste keer in hun leven is dat ze kennis hebben gemaakt met het sportbuurtwerk. Overal waren er groepen jongeren bezig, ze lachten en sportten. Ikzelf had het ook erg naar mijn zin. Ik vind het leuk als je wat kan betekenen voor deze jongeren. En het maakt me blij om ze vrolijker te zien en dat is gewoon top. We bedankten onze partnerschap voor dit moment welke hij voor ons geregeld had en wij zullen het voor altijd koesteren.... Dag 11: Bezoek aan 'Voorschoolse opvang en aan een school voor ouderen(naaiatelier)Ochtend
In de ochtend zijn we naar een ´voorschoolseopvang´ geweest. Daar zaten kinderen tussen de 4 en 8 jaar oud. Deze kinderen hebben ouders die met grote problemen, zoals drugsverslaving, prostitutie, zitten in de gevangenis of dagelijks op straat bedelen. In deze instelling kregen wij eerst een rondleiding en we werden geinformeerd over de dagplanningen en de leerwijze die aan de kinderen wordt aangeleerd. Hierna konden wij zelf kennismaken met de kinderen. We hebben liedjes met ze gezongen en kleine spelen met ze gedaan. We hebben heerlijk bellen geblazen, gehoelahoept en zelfs gedanst met de kinderen. Het bracht een leuke sfeer in beweging. De kid's waren zeer enthousaist en waren erg blij met onze komst en natuurlijk met de leuke cadeau's die wij voor ze hebben meegebracht. Alhowel het hele kleine spelen zijn, ze behouden een grotere waarde wanneer je ze achterlaat. Er werden hierna thee en koekjes voor ons klaar gelegd. Wij Nederlanders kunnen dat natuurlijk nooit laten staan en dus moesten we wel van een hapje en een slokje meegenieten. Nadat we met de directie van de instelling hebben zitten na te kletsen, gingen wij voort met onze dagplanning.
Middag
Wij waren voor deze middag uitgenodigd door een schoolopleiding(naaiatelier) voor ouderen. Ik vond het erg fijn om te zien dat oudere vrouwen toch een opleiding konden volgen. Dat ze daar ook les kunnen krijgen in lezen en schrijven. Ik vond dat de organisatie goed te werk ging met de mensen die de opleiding wilden volgen. Wij zijn ook een groep uit Nederland tegengekomen, die daar voor een ander, genaamd ENIP, waren.Het was leuk om te zien dat meer groepen jongeren uit Nederland actief zijn in projecten uit Nederland voor landen die het niet zo breed hebben, zoals in dit geval Marokko. Dag 10: Bezoek Huis van de Burger (soort riagg cq. vrouwencentrum)Ochtend
Vandaag moeten wij om 10:00 uur in de bus zitten, want we zouden richting het 'Huis van de Burger' vertrekken. Dit 'Huis van de Burger' is een instelling die gratis hulp bied aan mensen die het niet kunnen betalen. Degenen die niet kunnen lezen en schrijven kunnen zich aanmelden voor curussen die daar gratis worden aangeboden. De mensen die ziek zijn en een bezoek aan de dokter of ziekenhuis niet kunnen betalen kunnen hier ook terecht. Eenmaal bij aankomst liepen we een trap, want op de tweede verdieping was een groot naaiatelier. Hier werd ons verteld dat alleen vrouwen hier les krijgen in het borduren. Ze krijgen zowel theorielessen als praktijklessen. Ikzelf vond het erg interessant om te zien hoe de instelling veel mensen hielp. Mensen die vaak niet veel in het leven hadden, maar wel bereid waren om ervoor te knocken. De kans zal vanzelfsprekend groter zijn voor deze mensen om een baan te vinden wanneer zij geschoold zijn.
Onze volgende stop was een schoonheidssalon voor schoonheidsspecialisten in opleiding. Ook hier waren alleen vrouwen aanwezig. De meesten waren tussen de 18 en 25 jaar oud. De meiden van 1team1doel werden volledig in de watten gelegd, terwijl de jongens met gapende monden toe moesten kijken. Er werd ons wederom verteld dat zij hier zowel theorie- als praktijklessen krijgen. De meeste theorielessen gingen over bijvoorbeeld hoe je klanten moet behandelen en wat te doen bij agressieve klanten. In de praktijklessen mochten ze meer hun ding laten zien. Ik vond het erg mooi dat deze jongedames zo aan hun toekomst werkten. Ik hoop inshallah dat zij werk en geluk zullen vinden in hetgeen dat zij doen..
Middag
Teruggekeerd in het hotel hebben wij besproken dat we onderling een balletje zouden gaan trappen. Op het plein was het rustig en konden we met z'n allen voetballen. THE MEAN TEAM bestond uit Abdel, Said Belhaj, Said, Bouchra, Zakia, Soumaya en Serdar. THE GIRL SQUAD bestond uit Reduan, Mohammed Rahou, Mohammed-Reda, Soufian, Maruan, Linda en Ikram. Het was een interessante voetbalpartij. THE MEAN TEAM had twee gevaarlijke spitsen die zich telkens bij het doel verstopten, wachtend op het juiste moment om toe te slaan. Na een lange en soms erg emotionele wedstrijd is het toch THE MEAN TEAM die de winst binnenhaalt. Wij willen ook uiteraard het andere team bedanken voor hun deelname aan de wedstrijd en wensen hun alle geluk in de toekomst ;-) Hierna zijn we naar het hotel gegaan om een lekkere douche te nemen. Want het was alweer tijd voor het avondeten. Ik zie jullie morgen weer. Aankomst: Interviews met AT51 dag na onze aankomst kwamen we bij elkaar in Oportuna en werden we geïnterviewd door AT5
Zie hier rechts het filmpje van dat interview. De tekst (en de video) is te vinden op:
Dag 9: Vrije tijd...Ochtend
Iedereen had gedacht dat we vandaag vrij zouden zijn. Dat was namelijk afgesproken en dat stond ook in het programma ingepland.
Mohammed Rahou had andere plannen. Hij had iedereen verrast met het volgende zinnetje:
"Vandaag gaan wij lekker joggen met het hele team."
Ondanks enkele strubbelingen vanuit de jongeren, omdat iedereen toch wel van zijn rust wilde genieten, besloot iedereen hieraan gehoor te geven. We begonnen vanaf het hotel en na circa 20 minuten ploften de meesten neer. Toen we eenmaal terug waren in het hotel hebben wij eerst een beetje uitgerust alvorens iedereen de douche opzocht. Nadat iedereen zich had opgefrist zijn we met z'n allen richting de Albert Cuyp van Rabat gegaan. Iedereen wilde namelijk nog souvenirs kopen voor de achtergebleven vrienden en familieleden in Nederland. Dag 8: VoetbaltoernooiOchtend
Vandaag konden wij lekker uitslapen.....
Middag
Deze middag zijn we uitgenodigd om een voetbaltoernooi te organiseren op een schoolplein voor jongeren uit de buurt. Wij zijn erg enthousiast, omdat onze partnerschap in marokko ons heeft verteld dat er veel jongeren op deze activiteit zullen afkomen. Abdel en Mohammed hebben een sterk team in mekaar gezet om op deze activiteit te knallen. Het team bestond uit: Mohammed-Reda, Serdar, Youssef (soussie), Said, Maruan en Soufian. De jongeren van 1team1doel zullen deze activiteit in mekaar zetten en de activiteit zal ook op de manier gaan zoals zij zelf willen. In het begin waren er 20 jongeren uit de buurt waarmee we een potje voetbal gingen spelen, maar na ruim 20 minuten werd het steeds voller. Onze groep werd in tweeen gedeeld: Soufian, Youssef en Serdar namen de oudere jongens onder hun hoede. Said, Maruan en Mohammed-Reda namen de jongere jongens onder hun hoede. Dit was een zeer leuke en geslaagde activiteit mede omdat de jongens van ons team ruim 3 uur lang het voetbaltoernooi hebben gedraad. Bij de prijsuitreiking was iedereen enthousiast over de materialen die ze kregen. De winnaars kregen ieder een bal en een beker. Verder kregen alle deelnemers een pet en een t-shirt. De mensen die verantwoordelijk zijn voor de jongeren kregen ook een paar ballen om zulke voetbalactiviteiten in de toekomst te herhalen, want ik vind dat wat goed en leuk is voor de jongeren zeker vaker gedaan moet worden. Na de activiteit hebben we even het geheel besproken en we hebben met de lokale vrijwilligers foto's gemaakt. We hebben afscheid genomen met veel knuffels en kusjes. Na de activiteit vertrokken we en zowel Mohammed Rahou en Abdel Bouzit gaven ons complimentjes van hier tot Tokio. Het deed me erg goed dat ik voor het eerst in mijn leven iets geweldigs heb gedaan voor mensen die het niet elke dag zo goed hebben........ Het was een eer voor mij....... See You Tomorrow
Dag 7: Bezoek aan GehandicapteninstellingOchtend
Vandaag staat er op de planning dat we een gehandicaptenopvang gaan bezoeken in het stadje Fes. Niemand van de jongeren is er ooit geweest. Iedereen was dus erg enthousiast en geinteresseerd. Eenmaal aangekomen in Fes ontdekten we snel dat er een duidelijk verschil is tussen de stad Rabat en Fes. Fes is een hele drukke stad, waar je je ook bevindt. Rabat is daarentegen weer veel groener.
We werden hartelijk ontvangen door de directie en de werknemers van de gehandicapteninstelling. We konden duidelijk aan ze merken dat ze erg blij met ons waren. Een paar gehandicapte kinderen kwamen op ons afrennen, ze gaven ons allemaal een hand en stelden zich netjes voor. Goede manieren dus!!!!! De werknemers van de instelling vertelden ons in het kort wat de instelling precies is en wat de doelstelling is. Het doel dat zij willen bereiken is dat zij iedereen zo goed mogelijk willen scholen en dat de gehandicapten uiteindelijk een kans krijgen in de samenleving. Daarna werden wij in groepjes verdeeld voor een rondleiding. Het zag er erg goed en schoon uit. De kinderen kregen allemaal een bellenblazer van ons.
Na de kennismaking en de rondleiding zijn wij met een goed gevoel weggegaan. Het is een leuke en mooie ervaring om mee te mogen maken. We hebben ook 7 paar krukken en 3 rolstoelen weggegeven aan de instelling om voor de ergere gevallen van een handicap toch goed voor ze te kunnen zorgen! Middag
Nadat wij met een goed gevoel weggingen bij de gehandicapteninstelling, reden wij naar een weeshuis. Eenmaal aangekomen bij het weeshuis begon het heel gezellig. Voor de deur van het weeshuis zaten er een groep kinderen met een paar begeleiders op een grasveld. Ze waren allemaal liedjes aan het zingen. Wij deden meteen enthousiast mee. Bijna iedereen van ons trok individueel een kind uit de groep om mee samen te dansen. Het leek net een bruiloft. Ook hier werden wij met open armen ontvangen. Toen wij in het gebouw, waar de weeskinderen sliepen, binnenkwamen schrok ik me rot. Het zag er zo somber en verdrietig uit. De muren waren kaal. Het is wel een huis, maar de kinderen zullen die nooit als een thuis zien. De kinderen waren erg blij met onze komst en begonnen ons te omhelzen en te kussen. Sommigen van hen vroegen ons zelfs om hen mee te nemen. En ik wist niet wat ik op dat moment moest zeggen en ik glimlachte maar. De kinderen werden niet goed verschoond en een paar van hun roken heel erg naar oude urine. En het deed me pijn dat deze kinderen zonder ouders opgroeiden in zo'n tehuis en niet hygienisch werden verzorgd. Ik kon moeilijk vragen waar de douche was zodat ik deze kinderen kon wassen en verschonen, maar dat komt zo paranoide over. Ik dacht er wel aan maar deed er verder niks mee. En als het aan mij lag had ik ze allemaal meegenomen, helaas heb ik de macht niet om dat te doen....... Dag 6: Voetbaltoernooi in heropvoedingskampOchtend
Vandaag staat er een bezoek aan een heropvoedingsinstelling op de agenda. Deze jongens van 12-18 jaar zijn door de rechtbank veroordeeld tot het verblijven op het heropvoedingskamp. In de instelling kunnen de jongens leren lezen en schrijven. Ze leren ook met de computer te werken. Daarnaast kunnen ze ook handenarbeid vakken leren en kunnen ze dingen in elkaar zetten. Die dingen worden dan verkocht. De jongens krijgen dan 25% van de opbrengst. Er zitten 120 jongeren in de instelling. We kregen een rondleiding door de klassen en de werkplaats en daarna werd de sportactiviteit voor later in de middag besproken. Hierna hebben we (voor even) afscheid genomen van de instelling.
Middag Na het lunchen zijn we met onze materiaal weer richting het heropvoedingskamp gereden. Aangekomen bij de instelling stonden de jongens al klaar met hun tenue en sportschoenen. Er werd afgesproken dat we gemengd zouden gaan spelen, dus de deelnemers en begeleiders van het project mengen met de jongeren van de instelling. Abdel had als enige een team waarbij hij alleen jongeren uit de instelling had gekozen, dus noemde hij zich FC Raja. Het voetballen kon gaan beginnen. Iedereen deed gezellig mee. Het team van de dames was het hardst. Er was veel publiek eromheen die vol genoten van de wedstrijden die werden gespeeld. Er werd een praatje gehouden met de jongens. Mohammed Reda en Ludo spitten de Nederlandse straatrap uit en Abdel beatboxt het hele rapnummer mee. De jongens klapten allemaal gezellig mee. Bij de uitreiking heeft ieder bewoner van de instelling een petje en een t-shirt gekregen. De jongens die hebben mee gevoetbald kregen een wereldbeker en drie ballen waar ze blij mee waren. Ze vertelden dat ze nu ook vaker zullen voetballen in hun vrije tijd. Wat ik erg mooi vond was dat de deelnemers van het project en de jongens van de instelling samen uit een fles dronken. Dat liet mij zien dat er geen onderscheid wordt gemaakt en iedereen gelijk is. Ik ken genoeg mensen die dat niet zouden doen omdat ze zich te hoog voelen voor deze jongens, maar wij niet. Mohammed en Abdel spraken een jonge man die in dezelfde stad woonde als die van Abdel. Deze jongeman vertelde een ontroerende verhaal over zijn leven van de afgelopen 3 jaar. Hij heet Karim en is 21 jaar. Ze hebben hem als 17 jarige neergezet zodat hij in de instelling geplaatst kan worden. Hij heeft beide ouders, twee zussen en twee broers verloren tijdens de aardbeving in Al-Hoceima. Hij was op weg naar huis toen het gebeurde. Hij rende naar zijn huis en het enige wat hij zag waren stofwolken die omhoog kwamen. Zijn huis was er niet meer, hij draaide door en wou schreeuwen maar het lukte niet. Hij wou graven met zijn blote handen maar het was te zwaar. Je weet dat je familie er onder ligt, je wilt ze redden, maar het lukt je niet in je eentje. De enige die het heeft overleefd was hij en een andere broer van hem. Hij ging bij zijn broer en diens vrouw inwonen. Helaas stookte de exchtgenote tussen de twee broers, en voor deze jongen het wist moest hij de straat op. Hij ging daarop naar Nador en ging daar werken voor een zielig bedragje. Na 6 maanden was er geen werk meer voor Karim. Hij zette zijn reis voort naar Tetouan om daar werk te gaan zoeken. Hij woonde op een kamer van 2 bij 2 meter. Hij verzamelde ijzer om dat door te verkopen, deed een krantenwijk en bedelde af en toe voor zijn geld. Tot op een dag de politie hem op die kamer vond zonder papieren en identiteitsbwijs (die hij had verloren bij de aardbeving). De politie nam hem toen mee. Hij werd geplaatst in de instelling buiten Tabat (Temara). Zijn verhaal en tranende ogen deden mij pijn in me hart. Als hij mijn leven vroeg was ik bereid hem dat te geven zodat hij het goed had. Hij vertelde ook: zonder je ouders, is de wereld je vergeten en vooral zonder je moeder. Er is geen dag voorbij gegaan waarbij hij niet dacht aan zijn ouders. Hij wordt ook vaak gepest binnen de instelling omdat hij de enige 'berber' is. Hij is het buitenbeentje van de groep. Hij is bang om in de avond te gaan slapen omdat hij die jongens niet vertrouwt. Ik vertrek en ik kijk hem aan en zeg "ik heb het gevoel dat ik je in de steek laat", want zo voelde het aan. Mijn hart deed pijn, keel was droog en tranen kwamen naar beneden. Karim zijn oom woont bij mij in de buurt in Marokko en ik zal alles doen om hem te helpen. Ik zal kleding en geld voor hem achter laten, zodat wanneer hij terug komt in Sallah, hij een begin heeft. Dag 4: Bezoek aan Sloppenwijk / Bezoek van Ned. AmbassadeurOchtend
Het is vies weer en het regent erg hard. We hebben lekker gedoucht, ons opgefrist en
aangekleed en zijn dus klaar voor het ontbijt (dit is hier goed geregeld!) In de bus staat altijd vrolijke muziek aan. De stemming zit er goed in en iedereen heeft er zin in. Ik ben nieuwsgierig naar de bestemming, want we rijden op rare afgelegen weggetjes de stad uit naar een sloppenwijk. Ik weet absoluut niet wat me te wachten staat, omdat ik dit nog nooit heb gezien gek genoeg.
Bij aankomst werden we ontvangen door de directrice. We kregen een kleine rondleiding door de school waar de kindertjes les kregen. Het eerste wat me opviel is dat de kinderen al hun jassen en handschoentjes aanhadden in de klas. Er werd uitgelegd dat de schooltjes geen verwarming hebben en dat de kinderen zich zo goed mogelijk moeten kleden zodat ze geen kou vatten tijdens de lessen. Dat kon ik me niet voorstellen, want bij ons in Amsterdam wordt er als eerste gezegd dat je je jas uit moet doen in de klas en ook je petje af. Deze kinderen moesten het juist aanhouden. Onze groep mengde zich onder de kinderen en vroegen hoe ze heetten en wat ze aan het doen waren. We voelden ons aangegrepen door de leefstijl en omgeving waarin deze kinderen leven. Er kwam ook een vraag uit de groep waarom er niks wordt gedaan aan de situatie waarin deze mensen leven. De directrice legde uit dat de nieuwe koning Mohammed huizen laat bouwen waarin deze mensen kunnen leven voor een klein bedrag, zodat de sloppenwijken worden gesloopt. We deelden aan iedereen een t-shirt en een petje uit. Iedereen vond het erg leuk. Buiten was er een incident waarbij een van de bewoners van de sloppenwijk een kapmes trok van minstens 4 meter. De begeleiders vonden de sfeer toen grimmig en besloten gelijk om weg te gaan. Middag We gingen naar het kantoor van onze partnerorganistatie onder leding van Hicham Maarouf. Ze hadden een openingsfeest georganiseerd voor de Nederlandse ambassadeur en wij mochten het sportgedeelte organiseren. Er werden onder andere vlaggen buiten opgehangen. We hadden koekhappen, twister, schminken, snoephappen, hooghouden (bal), basketballen, hoelahoepen. Ongeveer dertig kinderen hadden de lol van hun leven. De Nederlandse ambassadeur was er zelfs niet vies van om een potje te hoelahoepen! Na de activiteiten gingen wij materialen die we uit Nederland hebben meegenomen overhandigen, zodat zij dit vaker kunnen doen in de toekomst. Twee jongeren overhandigden de sportmaterialen. De één hield een praatje in het Nederlands en de ander vertaalde dit in het Marokkaans. De directrice van de instelling was heel erg blij dat wij als Marokkaanse Nederlanders wat kunnen betekenen voor onze broeders en zusters. En wij als groep die niet direct opvalt in Nederland, zijn toch zo belangrijk voor de Marokkaanse maatschappij. Zeker iets om trots op te zijn!!
Avond In de avond hebben we gevalueerd. Omdat we dit project zo goed mogelijk willen laten verlopen zijn we heel kritisch op onszelf. Alle mindere punten willen we in plus punten veranderen. Daarna zijn we gaan eten. We hebben een beetje heimwee, maar verheugen ons zeker op de komende dagen. Tot morgen! Dag 3: Bezoek aan weeshuisOchtend
Vandaag ontbeten we om 9:00 uur en om tegen 10 uur stond iedereen weer klaar om naar een weeshuis te gaan.
In dat weeshuis kregen we een rondleiding en werden er afspraken gemaakt voor de sportdag die we daar later zouden gaan uitvoeren.
Rond 12 uur waren we klaar met de besprekingen en het voorbereiden en gingen we terug naar het hotel. Middag
Om 2 uur verzamelden wij ons bij het loket om naar de Nederlandse ambassade te gaan.
Daar hadden wij een gesprek met de heer Leenstra, de Nederlandse Ambassadeur in Marokko.
Er werden veel vragen gesteld en er werd een interessante discussie gevoerd over de inburgeringscursus in Nederland voor nieuwkomers. Na een uur namen we afscheid van de ambassadeur en vertrokken wij. Avond
Om 19:00 uur waren we terug in het hotel en kreeg iedereen twee uurtjes voor zichzelf. We hadden om 21:00 uur afgesproken om de dag te bespreken en om de plannen voor de volgende dag door te nemen. Dag 2: Instelling voor jonge kankerpatientenOchtend Deze dag begon met om 9 uur het ontbijt. Na het ontbijt gingen wij een tour maken door Rabat. We begonnen bij het graf van wijlen Koning Hassan de 2de en diens vader. Het was prachtig om te zien. Er stonden pilaren buiten die eigenlijk geplaatst zijn om een moskee te bouwen maar deze is nooit afgemaakt. Het behoort desondanks tot een van de mooiste plekken in heel Marokko.
Middag Toen we uit de bus kwamen gingen wij een oud gebouw binnen. Dit gebouw is ooit omgetoverd tot een restaurant, dat tevens aan het water ligt. Het was mooi en vanwege de rust ook erg ideaal om even tot je zelf te komen. Wij zetten onze tour voort door een wandeling door de Albert Cuyp van Rabat te lopen. Overal wordt er gepraat en gehandeld over de prijzen. Want dat is hier een groot voordeel. Je kan de prijzen altijd omlaag brengen. Aangekomen bij een leuk terras hebben we lekker geluncht. En natuurlijk veel nagebabbeld. Wij gingen na de lekkere lunch terug naar het hotel om even uit te rusten. Om 3 uur moesten wij beneden staan om te vertrekken naar een instelling die hulp biedt aan jonge patiënten die aan de ziekte kanker lijden. Het deed me pijn om te zien dat zulke jonge kinderen, in de bloei van hun leven, aan zo'n nare ziekte moeten lijden. Ik moest echt eventjes goed naar adem happen. De kinderen varieerden in de leeftijd tussen 0 en 20 jaar en komen uit verschillende steden in Marokko. Binnen de instelling hadden de mensen een manier bedacht om geld in te zamelen voor medicijnen voor deze kinderen. Kunstenaars schenken unieke schilderijen aan de instelling, zodat ze die weer aan andere mensen, die interesse hebben om te helpen, kunnen veilen. Men doneert een bedrag aan een goed doel en krijgt er ook nog een mooi schilderij voor terug. Toen begeleider said dat hoorde, aarzelde hij geen moment en trok 500 dirham (50 euro) om een schilderij te kopen. het geld was afkomstig uit het potje dat de jongeren zelf in hebben gegooid. Maar wij van 1team1doel gaan nog verder want wij willen namelijk dit schilderij aan iemand doorverkopen die daar nog meer interesse in heeft. En dat geld wat de nieuwe eigenaar zal betalen storten wij direct op de rekening van deze instelling. Dus mensen, als jullie dit lezen wees gul, trek je portemonnee open en doneer een flink bedrag. Je krijgt er naast een mooi schilderij vele dankbare kindergezichtjes voor terug. Dit schilderij is tevens over enkele dagen te zien op dit weblog bij de fotoalbums.
Avond Na het bezoek aan deze instelling zijn wij door gegaan naar Casablanca. Daar aten we eerst een hapje in een heel sjiek restaurant. Het was zo sjiek dat de jongens 10 minuten lang alleen maar naar de toegangsdeur bleven staren. Kun je nagaan hoe zij deden tijdens het bestuderen van de menukaart. Vervolgens hebben we na het eten een wandeling gemaakt rond de grootste moskee van Marokko. Het was mooi en prachtig om te zien. Hopelijk gaan wij de volgende keer daar weer heen en kunnen we daar gaan bidden. Want we hebben de hasanat(zegeningen) erg hard nodig. Dit was het weer voor vandaag tot morgen!! Dag 1: Vliegreis naar en aankomst in Rabat17 feb
Vertrek uit Amsterdam
05:30
Na maandenlange trainingen is het eindelijk zover, we gaan het project tegemoet. Maar eerst nog incheken op Schiphol wat niet zonder slag of stoot gaat. Een paar jongeren die hevig plasticzakken aan het zoeken zijn om de kipsta sporttassen, waar de cadeaus voor de weeskinderen in zitten, te veranderen in handbagage. Na circa 45 minuten konden we dan eindelijk onze reis voortzetten.
Tussenstop in Parijs
09:30
Vanuit het vliegtuig hadden we uitzicht op de Eifeltoren. Dat was prachtig. Eenmaal aangekomen in de terminal gingen wij op zoek naar wat te drinken en te schnabbelen. Hierdoor vergaten wij helemaal de tijd. Wij haastten ons met 18 man richting gate 25b. Meester Mohammed vraagt of wij nog in het vliegtuig naar Rabat mogen, en jah hoor wij konden door lopen. Nu nog snel even die kipsta sporttassen zo plat mogelijk maken, want ze waren veel te groot om als het handbagage mee te nemen. Het was een mooie en spannende vlucht. We zagen vanuit de lucht de Pyreneen, de bergen van Spanje, de Straat van Gibraltar, en uiteindelijk ook Marokko. En toen werd het spannend... De piloot moest een scherpe bocht maken om te kunnen landen. De neus van het vliegtuig raakte steeds dichterbij een rivier, ik had het gevoel dat we zometeen moesten gaan zwemmen. Daarbij nog hevige turbulentie tijdens de landing. Uiteindelijk werd er toch keihard geklapt voor deze top-piloot.
Aankomst in Rabat (eindbestemming)
Iedereen chekt in bij de marokkaanse douane en we worden hartelijk verwarmd door onze partnerschap in Marokko. We kenden elkaar nauwelijks, maar omhelsen elkaar alsof we elkaar hadden verloren. Daarna pakte iedereen zijn koffer, behalve Abdel. Zijn koffer is er niet. Die dwaalt waarschijnlijk ergens rond in één van de oostbloklanden. Na een half uur te hebben lopen ijsberen, besluit Abdel eindelijk, een beetje schreeuwend en een beetje boos kijkend, actie te ondernemen. Uiteindelijk regelt Mo alles. Abdel mag hopen dat zijn bagage de volgende dag boven water is, en anders kan hij gewoon een paar joggingbroeken van de dames lenen. Buiten aangekomen stond onze bus klaar, met tevens onze niet zo frisse chauffeur. Zijn rijstijl doet me denken aan een scene van de Dukes of Hazerd. Na 4,5 minuten arriveren wij bij ons hotel Ibiss. Het is een mooi hotel en we vulden de lobby met onze tassen totdat meester Said de 2-tallen, die samen een kamer moeten delen, heeft ingedeeld. Alle kipsta sporttassen mogen bij meester Abdel en Mohammed op de kamer. De rest van de (hand-)bagage moest in je eigen kamer. Hierna viel iedereen in slaap... Tot morgen. |
|
|
